Witte wereld
De wereld kan soms plotseling veranderen. Het nieuwe jaar was nog niet goed doorgebroken uit de eeuwen der eeuwen of we hadden -na alle ellende van de jaarwisseling- al een plotselinge verrassing: sneeuw. Natte sneeuw, dat wel, en dat is nog lang geen elfstedentochtwinter, maar toch: voor een paar uur een witte wereld. Een soort troost als de dag donker is en de weg glad. Mijn neefje, die graag in onze tuin speelt en helpt -bijna vier jaar- was er ontdaan van: alle tuinen en daken wit: wat een verrassing als je zo weer een nieuwe verschijning van de wereld om je heen te verwerken krijgt met alle mogelijkheden daarvan. Hij riep zijn vader en moeder erbij: Hebben jullie dat al eens eerder gezien: alles wit! Aan Thialf en hoge noren is hij nog niet toe.
Doof
Intussen is de laatste maanden mijn doofwording doorgegaan. Zoiets hoort er kennelijk bij als je een hoge leeftijd mag bereiken: ik hoor(?) van veel mensen om me heen dat het een algemeen verschijnsel is, al zijn er gelukkig uitzonderingen waardoor sommigen bijvoorbeeld nog goed van muziek kunnen genieten. Zelf mijd ik druk gezelschap en kan ik niet meer meedoen met een groepsgesprek als dat meer dan tien deelnemers heeft of enkele sprekers met zachte stemmen. Of onzorgvuldig en snel pratende jongeren. Tot mijn vreugde zijn de meeste tv-programma’s tegenwoordig ondertiteld. Daardoor kan ik op zender 83 de politiek nog goed volgen. Ik kan gelukkig als ‘ervaringsdeskundige’ zeggen dat de meeste kamerleden en regeringspersonen goed verstaanbaar spreken. Prettig voor ons hardhorenden, vooral als de sprekers een donkere kleur kleding dragen die goed afsteekt tegen de geprojecteerde tekst. Afgezien van de inhoud natuurlijk!
Vondelkerk
Terecht werd er in deze nadagen van de jaarwisseling in de kranten en tv-nieuwsrubrieken veel ruimte gemaakt voor de herdenkingen en actualiteiten van de afschuwelijke branden die er in en buiten ons land ontstonden op kerst- en nieuwjaarsfeestelijkheden. De oorzaken schijnen te zijn: onvoldoende veiligheidsvoorzieningen en veel te massale samenkomsten in te kleine ruimtes waarbij -vaak dronken- bezoekers niet kunnen omgaan met gemakkelijk brandbare versieringen. Ik zou wel eens willen weten hoeveel ouders hun jongeren in Volendam en Zwitserland hadden aangeraden niet naar zo’n massabijeenkomst toe te gaan en beter de ‘feestdagen’ te gaan beleven in een kleine groep waar in elk geval een paar verantwoordelijke toezicht houden op de veiligheid. Massabehoefte hoort thuis in de open lucht of in kerken of voetbalstadions waar men bewaking heeft geregeld, ofschoon ook daar soms ellende uitbreekt. Gelukkig dat de Amsterdamse Vondelkerk buiten werking was gesteld en er geen nachtmis gaande was. Ik heb het neo-gothische gebouw goed gekend: de colleges Nederlands van de VU in de Van Eeghenstraat werden indertijd gegeven in een zaaltje met uitzicht op het Vondelpark en ik heb nog tentamen gedaan aan huis bij professor Roelink die woonde aan de Vondelstraat en zowaar bewondering had voor het neo-roomse gebouw. Oecumene?
Wasmachine
Sindskort is mijn appartement verrijkt met een wasmachine met ingebouwde droger. De Buurtzorg kwam eraan te pas om mij te leren hoe je met zo’n modern apparaat moet omgaan. En weer viel me op: voor onhandigerds zoals ik is tegenwoordig haast ieder gebruiksvoorwerp zo ingewikkeld gemaakt dat je er steeds een opgeleide techneut bij moet halen als je er mee moet leren omgaan. Allerlei nieuwe mogelijkheden worden er bedacht om de concurrentie af te troeven en de verkoopbranche aan blijvende klanten te helpen omdat een eenvoudige huisman er te primitief voor is. Wie kan er zelf nog een defect verhelpen? Mijn moeder had vroeger jarenlang een Miele-van-toen. Ze kon er prima mee overweg en wij werden ingeschakeld voor de wringer en het ophangen van de was aan de waslijnen buiten -boven en op het bleekveld- en mijn vader hoefde er nooit aan te pas te komen. Wie kan er nu nog zelf een instrument -autoband of fietsketting, schemerlamp of koffieapparaat- revalideren? Ik vind dat het leven ons soms moeilijk gemaakt wordt door de eisen van de techniekeconomie!
Hoevinudie?
‘Van voor de oorlog’ was vroeger een compliment. Nu is het een verwijzing naar de afvalbak. Ik ben van 1938!