Sospira!
Eindelijk regen! In een van mijn vorige schrijfsels stak ik even de loftrompet op West-Frieslands klimaat en mijn aangename plek om er te wonen. Maar in de afgelopen julimaand werd mijn chauvinisme gelogenstraft door permanente droogte en hitte, zodat bijvoorbeeld onze tuin schreeuwde om water en er veel bloemen en planten voortijdig uitdroogden. Maar gelukkig: augustus was nog niet echt begonnen of de buien begonnen los te breken. Dat waar men in het oosten en zuiden van ons land al eerder van opknapte -zelfs hier en daar overmatig- is nu ook ons deel geworden. Het gras groener, de bloemen fleuriger, de struiken geuriger, de vruchten groeigrager, de bomen beschuttender, de bladeren kleuriger: planten, dieren en mensen herademen. Dantes Sospira?
Storing
Even wat minder poëtisch: We hadden een electriciteitsprobleem in ons huis. De televisie gaf een irriterend geflikker met een soort onderbrekingsprogramma en weigerde aan onze ingrepen te gehoorzamen. Samen met Ziggo naar allerlei oorzaken gezocht maar niets was effectief tot we erachter kwamen dat het mankement verholpen was als we een stekkerdoos van een andere groep gingen gebruiken. Maar dan moest de geleidingsdraad door zowat het hele huis worden gevoerd en zouden onze voeten risico van struikelen (Westfries: stroffelen) lopen. Het probleem zat dus niet in het verbindingssnoer -dat werkte goed- ook niet in Ziggo of het tv-toestel, maar in de aansluiting van te veel vertakkingen via een aantal stekkerdozen op één input. Gelukkig ontdekten we tot onze verbazing achter het behang van de wand achter de tv bij toeval een enigszins verborgen stopcontactdoos die kennelijk met een andere groep was verbonden en nooit gebruikt werd. Het werkte om de tv daarop aan te sluiten en het probleem was opgelost. Hè, hè! Weer wat geleerd: Vraag niet te veel van één groep maar verdeel de belasting over meerdere aansluitingspunten.
Bloed
Vanwege mijn gevorderde leeftijd was het volgens mijn huisarts verstandig zo nu en dan een bloedmonster in te leveren voor laboratoriumonderzoek. Vorige week heb ik een buisje vol laten bezorgen bij de bloedafdeling van het Hoornse ziekenhuis en twee dagen later kreeg ik telefonisch de blijde tijding dat er niets vervelends was gevonden en dat ik heel tevreden mocht zijn over de kwaliteit van het bloed dat ik sinds 1938 in mij draag. Dat u u soms nogal wat vermoeid voelt, zal dus wel komen van uw leeftijd, concludeerde de huisarts. Ik blij, want veroudering is bij mij dus wel een opgave, maar geen ziekte.
Strand
Van alle kanten hoor ik dat de aanleg van het zogenaamde “Hoorn-strand” algemeen als een succes voor onze stad mag worden beschouwd. Eindelijk is het gelukt het al meerdere keren geplande gedeeltelijk droogleggen van het Hoornse Hop door te zetten (met steun van de dijkbeheerders van de IJsselmeerdijk) en daardoor de Hoornse welvaartseconomie en de ontwikkeling van de stad weer een flinke push te geven. Waar in eerdere periodes verzonken schepen konden worden opgespoord en indertijd de antispaanse slag om Hoorn heeft plaatsgevonden zijn nu stukken zand van de zeebodem blootgelegd waardoor achter de IJsselmeerdijk een voor toerisme en sportbeoefening geschikt buitengebeuren mogelijk wordt gemaakt met allerlei ontspanningsvoorzieningen, winkels, horeca en ontmoetingsplekken die Hoorn zullen opstoten in de vaart der volkeren. De Hoornse gemeenteraad wordt vaak verweten een praatclub te zijn maar dit is toch een geslaagd plan dat echt ten uitvoer wordt gebracht.
Hoevinudie?
Komt een vrouw bij de dokter:
Dokter, u hebt me laten komen, maar ik mankeer niks!
Dokter:
Laten we dansen!