Koken?
Elke dag zie ik tussen de verkeerdrukte op onze vernieuwde Loniusstraat -waar ik volop uitzicht op heb- vrachtautootjes rijden met reclame voor de thuisbezorging van op te warmen maaltijden. Zelf maak ik er ook gebruik van, want een ervaren kok ben ik bij lange na niet. Ik heb begrepen dat steeds meer mensen in onze maatschappij hun diner aan huis laten bezorgen om meer tijd te hebben voor andere werkzaamheden of ontspanning. Aan de andere kant groeit ook het aantal personen dat koken als hobby ervaart, omdat je in de keuken lekker en nuttig aan de gang kunt zijn terwijl je intussen kunt denken, praten, je ontspannen en zelfs muziek beluisteren. Eigenlijk ben ik trouwens niet van het vroeger vervloekte aardappelschillen af omdat er bij de aangebrachte maaltijden vaak te weinig van dat hemelse product wordt meegeleverd. Inmiddels heb ik bij Google gelezen dat je aard- appels beter niet geschild kunt eten vanwege de vitamines. Al die tijd dus alles voor niets gedaan!
Kerk te koop
Ik las bij Funda dat het kerkgebouw van Onderdijk, waarin ik ben grootgegroeid, te koop staat. Er ging een schok door me heen toen ik dat tot me door liet dringen. Gelukkig stond erbij dat een geestelijke bestemming een voorwaarde van het bisdom is, zodat ik mag hopen dat er waarschijnlijk enige oecu- menische belangstelling voor zal ontstaan. Daar troost ik me dan maar mee en ook met de herinnering aan ons ouderlijk huis dat eerst een brand niet overleefde en nu vervangen is door een keurige woning voor mensen van deze tijd. Maar toch…. Als bomen soms eeuwen oud mogen worden en elk jaar weer met de tijd meegaan, waarom dan (kerk)mensen en dierbare gebouwen niet? Alles is vergankelijk, zegt de wijsgeer.
Koffiepraat
Om de veertien dagen komen de meesten van mijn zussen en broers op koffietijd -vroeger: Blookertijd!- samen om bij te praten en mee te leven met de recente familiegebeurtenissen. Er is altijd wel ergens iets aan de hand: (positief: vakantie, geboorte, jubileum, verhuizing; negatief: ziekte, veroudering, (werk)drukte, onbegrip). Als ik als ontvanger van de groep aan de beurt ben, zorg ik altijd voor cake en borrel bij en na de koffie, maar dan sta ik in de schaduw van mijn Rotterdamse zus die mijn moeders ervaring in het bakken van tulband en boterkoek heeft geërfd. Ik las onlangs het boek van Jonathan Sacks over de waarde en de onontbeerlijkheid van het bij een netwerk horen om gelukkig te kunnen zijn. Welnu, als je zo’n familiekring hebt als wij, kom je niets tekort. Zelfs de overledenen blijven een rol spelen.
Schenkeveld
Met ontroering heb ik de overlijdensadvertenties gelezen van mijn vroegere VU-hoogleraar Nederlandse Letterkunde: Margaretha H. Schenkeveld. Ze werd bijna honderd jaar en ik herinner me de colleges die zij gaf in de jaren zestig van de vorige eeuw toen het studentenleven en dat van de docenten een soort revolutie doormaakten. Ze bracht het op om met opstandige studenten te overleggen zonder tomaten te gooien en was een van de eersten die ons betrok in werkcolleges waar zij leiding aan gaf. Ik denk nog vaak terug aan de boeiende en nauwkeurige behandeling die zij en wij opbrachten inzake de gedichten van Martinus Nijhof, waarbij ze niet schroomde om ons te vermelden als co-auteurs toen ze het resultaat daarvan publiceerde. Ze was toen nog jong en bracht iets van haar energie aan ons over. Kortgeleden (2022) heeft Jannetje Koelewijn haar nog gesproken en beschreven in haar ouderdom en daardoor kwamen wij erachter dat ze getrouwd was geweest met haar jeugdliefde die eerst haar leraar Grieks was geweest op de middelbare school. Ons benaderde ze met grondige vakkennis maar altijd met belangstelling voor je persoonlijke situatie in je studie-ontwikkeling. Zij ruste in vrede!
Hoevinudie?
‘Wees altijd netjes op uw kleren: een vogel kent men aan de veren!‘
(oma van moederskant)