In Memorium Reinhart
Ik heb deze keer een aantal niet-zo-positieve gebeurtenissen voor u, de een ernstiger dan de ander. Het leven is niet altijd een meevaller.
Zaterdag 20 juni vond ik in mijn brievenbus de ochtendkrant met de korte overlijdensannonce van onze maandagochtendgroepsgenoot Reinhart. Plechtig met zijn volledige naam die hij zo vaak aan veel mensen hier in Hoorn moest uitleggen: Reinhart Höhne-Sparborth. Vorige week was hij nog bij de maandaggroep en bij mij aan huis geweest om zijn problemen te bespreken en daarbij was het ons al opgevallen dat hij ernstig overspannen was en totaal niet goed meer kon luisteren. Anders deed hij altijd volop mee aan de discussies en kon hij zijn woordje wel doen. Meegekregen van mijn ouders, zei hij dan. Maar nu was hij totaal overstuur. Hij was jarenlang een uiterst sociale en tevens praktisch bekwame parochiaan van onze Engelbewaarderskerk op wie je kon rekenen, maar nu was er kennelijk iets aan de hand waardoor hij ons niet meer kon bereiken.
Hij heeft -mede door zijn uiterst sociale instelling- een tamelijk zwaar leven gehad, gelukkig soms afgewisseld door een relatief diepgaande liefdesrelatie. Zijn plotselinge dood is voor veel mensen om hem heen en ook voor mij en onze groep een gevoelig verlies.
God geve hem vrede.
Perenboom
Even overschakelen. Zoals sommigen van u weten, bevat onze tuin -vroeger een grasveld- al enige tijd naast de nodige groente- en bloemensoorten een aantal vruchtenboompjes. Jonge dragers van appels en peren, kersen en bessen die dit jaar al volop vruchten dragen. Maar vlak voor mijn raam staat al een jaar of twintig ook een intussen oud geworden perenboom (conference!) die het dit jaar laat afweten. Ik heb hem indertijd gekregen van een fruittuindersbedrijf dat werd omgezet in een huizenbouwkavel. De toen nog betrekkelijk jeugdige boom kreeg bij mij een tweede leven en menig jaar was de oogst overvloedig. Maar nu is hij kennelijk aan z’n end: zwarte gekrulde bladeren en allerlei stippen op blad en tak. Alleen de mezen en de eksters zoeken er nog wat voer, vooral als ik wat supermarktspul heb opgehangen. Ik wacht nog tot september -wie weet wordt het nog wat- maar dan is het met hem gedaan en nemen de jongeren het over. Alles heeft z’n tijd, er is een tijd van leven, groeien, dragen en sterven. Toch?
Heerhugowaard
Nog een tegenvaller! Vorige keer schreef ik u enthousiast over de plezierboottocht waar ik mee zou meegaan in het poldergebied van de Heerhugowaard. Die is niet doorgegaan, afgelast vanwege het veel te warme weer op de dag die was gepland. Uitgesteld tot in augustus. Dus nu maar hopen dat de weergoden beseffen dat ze zich moeten inbinden. Gelukkig lijken ze dat intussen al een beetje te doen.
Weet u trouwens waar de naam van de Heerhugowaard vandaan komt? Bij Google kun je vinden dat daar meerdere meningen over bestaan en dat men moet kiezen uit verschillende kandidaten van de vroegere polderheren die de naam Hugo (of Huijch) droegen. De betekenis ervan schijnt ‘denkende geest, verstand’ of ‘vrolijkheid, goede zin’ te zijn, terug te vinden in “heug en meug”. Er schuilt een Gotisch-Germaans werkwoord achter: ‘hugjan’, wat ‘denken’ betekende. Er zijn heel wat geestelijken (heiligen, abten, bisschoppen) geweest die zo heetten en iedereen kent wel Hugo Capet en Hugo de Groot. In het Italiaans valt de H weg en wordt het Ugo. Volgens de Annalen van de abdij van Egmond had het klooster daar rond 1250 een machtige en bestuursbekwame zesentwintigste abt, Hugo van Assendelft, die het opnam tegen de kring van Floris de Vijfde toen die als graaf het waardgebied van het klooster opeiste. Misschien is hij de naamgever van Heerhugowaard. Bij kloosterlingen werd vaak de geboorteplaats als achternaam gebruikt. Martelaren van Gorcum worden nog zo aangeduid: b.v. Leonardus van Veghel enz. En Tonis Harmansz. kwam van Wervershoof!
WKvoetbal en TourdeFrance
Ook de gang van zaken bij de WKvoetbal hebben ons niet erg opgemonterd. Koeman schijnt niet erg goed bij te tijd te zijn geweest en te weinig jonge talenten te hebben opgenomen in het Nederlands elftal. Dat is een van de verklaringen van het tegengevallen resultaat. Zelf heb ik ook een theorie: het elftal was in de wedstrijd tegen Marokko bijna steeds op de verdedigingshelft van het veld en goals worden meestal gemaakt door de voorhoede. Waren al die spelers wel nodig in de buurt van de uitstekende keeper? De goalgetters van Oranje werden er veel te weinig opuit gestuurd en leken wel bij de verdediging te horen. Maar ik vind het toch ook jammer dat zo’n ervaren coach van haast iedereen (dus ook van mij!) de schuld krijgt en aanvaard graag het verwijt: Schoenmaker, blijf bij je leest!
Hoevinudie?
Pietje: Kan de Tour het mislukte WK goedmaken?