Albert Heijn
Enige tijd geleden ben ik veranderd van supermarkt: van Lidl naar Heijn. Hier in Hoorn is er gelukkig nogal wat variatie mogelijk doordat iedere wijk op dit gebied zijn eigen voorziening heeft weten te bemachtigen, maar in mijn geval had mijn overgang te maken met de mogelijkheid van bezorging aan huis die bij Albert Heijn mogelijk is en -naar ik merkte- bij de meeste anderen niet. Je bent wel wat duurder uit, maar op mijn leeftijd en in mijn omstandigheden gunde ik me het gemak van de thuisbezorging. Laat ik nu in de afgelopen week toch moeten terugvallen op een van de andere kijkgrijpwinkels (de term is bedacht door een oudoom van me uit Zwaag!) waar ze geen last hadden van de grote ICT-storing. Het heeft me wel te denken gegeven: wat zijn we toch afhankelijk geraakt van de moderne technische voorzieningen en van (het gebrek aan) verantwoordelijkheidsgevoel bij veel waarschijnlijk ondeskundige knoeiers die hun maatschappelijke verantwoordelijkheid niet van huis uit hebben meegekregen. Onderwijs en opvoeding: ik zou er nog graag een nieuw leven voor willen krijgen.
Kinderen
In de tuin waar ik op uitkijk, spelen op het ogenblik de twee kleinkinderen van mijn broer en schoonzus die deze week bij ons zijn ondergebracht omdat hun ouders elders verplichtingen moesten nakomen. Het begeleiden van kinderen in hun eerste levensjaren is -hoor ik vaak zeggen- een zware opgave waar jonge ouders hun handen aan vol hebben, maar de manier waarop in die periode de wereld waarin ze geboren zijn door hen wordt ontdekt is -in elk geval voor de toeschouwers- een grote vreugde: de fantasie en de reactie op elke nieuwe ontdekking -vooral in de natuur- in voor henzelf maar ook voor de omstanders een heerlijke ervaring van wat er ons allemaal wordt meegegeven als we op onze aarde geboren worden. De ellende komt later, zullen de pessimisten zeggen, maar voorlopig kunnen we op latere leeftijd dankbaar zijn en nog nagenieten van wat we als kinderen hebben mogen meemaken. Ik denk daarbij aan mijn deze week jarige zussen die met mij vaak napraten over de vreugde van ónze kindertijd.
Paulien
Het blijft voor mij elke keer een eigenaardige gewaarwording dat we bij de uitzending van ‘De Slimste Mens’ nog steeds de inmiddels overleden Paulien Cornelissen zien verschijnen in overgeleverde en overlevende beelden. Haar wonderlijke reacties op de eigenaardige verschijnselen in onze taal, blijven me daardoor nog boeien, maar het idee alleen al dat ze nu nog meekomt in de voortzetting van de strijd om de slimste geeft me te denken wat er van ons aardse bestaan bewaard kan blijven door de toepassing van moderne uitvindingen. Theologisch-historisch is daar veel bij stilgestaan als het gaat om onze ziel, maar waar liggen de ‘grenzen’ van onze meer visuele of auditieve nalatenschap? Wat is er nog over van Paulien?
Eus
Ik heb in deze rubriek wel eens kritiek geuit op het aanbod van de televisie, vooral in de zomertijd, als jongere mensen op vakantie gaan maar oudere sterk van de beeldbuis afhankelijk zijn bij hun behoefte ‘de actualiteit des levens’ te volgen. Gelukkig ben ik intussen een aantal zeer te waarderen tv-programma’s op het spoor gekomen. Mijn grootste waardering gaat uit naar het gelukkig frequente ‘De geknipte gast’ van Özcan Akyol, waarvan ik afgelopen zaterdag de uitzending met Martin Gaus heb gevolgd. Wat een lieve en wijze man en wat een bescheiden en invoelende interviewer! Soms denk ik dat je elk vak kunt leren, als je maar de nodige opleiding toelaat en een zekere aanleg vertoont, maar mede door Eus -en in dit geval dierendeskundige Gaus- kwam ik erachter dat er bijzondere talenten geboren worden die niet alleen producten zijn van opleiding, aanleg en omstandigheden, maar ook iets eigen hebben dat boven het gemiddelde uitsteekt. Een bijzonder iemand, soms twee in één gesprek.
Hoevinudie?
Eus: Wat is volgens jou het voornaamste?
Martin: Aandacht!
Eus: Wie hebben die het meeste nodig?
Martin: Dieren, kinderen, ouderen, mensen, goden.